Król Dawid (2) Pokora Króla Dawida

(3) Mojżesz był człowiekiem bardzo skromnym (pokora?), najskromniejszym ze wszystkich ludzi, którzy są na ziemi.

(20) Aby serce jego nie wyniosło się ponad jego braci i aby nie odstąpił od przykazania ani w prawo, ani w lewo, aby był długo królem w Izraelu, on i jego synowie.

(15) Bo tak mówi Ten, który jest Wysoki i Wyniosły, który króluje wiecznie, a którego imię jest "Święty": Króluję na wysokim i świętym miejscu, lecz jestem też z tym, który jest skruszony i pokorny duchem, aby ożywić ducha pokornych i pokrzepić serca skruszonych.

(19) Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony, Sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże.

(4) Nagrodą za pokorę i bojaźń Bożą jest bogactwo, cześć i życie.

Rabin Jochanan powiedzał: „Gdziekolwiek odnajdziesz Bożą moc, znajdziesz również Jego pokorę. Ta koncepcja znajduje się w Torze, wielokolorowy powtarzana jest także w księgach proroków i w pismach”. Tak jest dowodców na Tora, proroka i pisma: Stamtąd ruszyli do Gudgody, a z Gudgody do Jotbaty, ziemi obfitującej w potoki... i zaraz potem: On wymierza sprawiedliwość sierocie i wdowie, a miłuje obcego przybysza, dając mu chleb i odzież., I też w prorocie: It is repeated in the Prophets: Bo tak mówi Ten, który jest Wysoki i Wyniosły, który króluje wiecznie, a którego imię jest "Święty": Króluję na wysokim i świętym miejscu, lecz jestem też z tym, który jest skruszony i pokorny duchem, aby ożywić ducha pokornych i pokrzepić serca skruszonych.. i jeszcze raz na Psalmów: .Śpiewajcie Bogu, grajcie imieniu jego! Torujcie drogę temu, który pędzi na obłokach — — Pan imię jego — radujcie się przed nim!
⁶ Ojcem sierot i sędzią wdów Jest Bóg w swym świętym przybytku.

negative commandment that Israel should not be filled with pride when God grants all the good on them and say it was as a result of their efforts and toil, rather they should attribute it to God. All that God gives us, whether money or wisdom or looks, one should be modest, humble and low before God and thank Him for all the good bestowed upon us.

The words of Moses at the end of the Torah, acknowledging God as the source of all. and see what David says--I am but a worm, not a man, the shame of a man and downtrodden, in other words, I view myself as a worm under the dust, with shame because when I die I will be living under the earth. Therefore one should be low before God, like David when he danced and gesticulated before God.

And when David was being cursed by Shimi ben Gera he says leave him--this shows us his humility.

our rabbis said be very very low in spirit and the hope of man is but worms and more than the animal we are not, rather serve God who created all and try to be pleasant in His eyes.

I was not going to add this to the list of mitzvot thinking it was important but not on the level of biblical and seeing that Moshe our teacher did not include it necessarily in the Torah. But then I had a dream and I was told 'you forgot the important mitzvah of 'forgetting God'. Thinking about it in the morning I realized this is a fundamental part of fearing God, I therefore added it!

(1) Dobry uczynki są uczynki który równe między dwoma skrajnościami (two extremes), bo każdy skrajnościami jest złe--jeden za dużo, druge za mnieszy. Idealny jest Średnia między oni.

Na przykład: ostrożność jest średnia między jedna skrajność--dużo pragnienie, i druga skrajność--obojętność.

druge przykłąd: hojność

średnia posycja między dwoma złe cechy--chciwość i lekkomyślność.

Odwaga między--tchórzliwość (cowradice) i głupota

I pokora między bezczelność i brak poczucia własnej wartości

więc pokora jest średnia! nie jest skrajność!

and modesty, between impudence and shamefacedness. [The explanation of these latter terms, gleaned from the sayings of our sages (may their memory be blessed!) seems to be this. In their opinion, a modest man is one who is very bashful, and therefore modesty is the mean. This we gather from their saying, (Pirkei Avot 2:5) "A shamefaced man cannot learn". They also assert, (Pirkei Avot 5:20) "A modest man is worthy of Paradise", but they do not say this of a shamefaced man. Therefore, I have thus arranged them.] So it is with the other qualities. One does not necessarily have to use conventional terms for these qualities, if only the ideas are clearly fixed in the mind.

Rozdział na pokora

Pokora już uczylyżmy się jak ważny i godny pochwały jest. teraz zagłębiamy się na pokora.

pokora jest kiedy ktoś nic nigdy myśle o ciebie (nie ma poczucia własnej wartości) to jest odwrótnie nadmierna duma z siebie. jaki jest proces być pokora? najpierw w myślach, potem w działaniu

Bo jeśli nie zaczyna wewnąrz w myślach siebie, tylko na dzałanach, wię został złe osob.

pokora na myślach jest kiedy robi introspekcja i rozumie że nie godny do chwala, sława...

mądrość rodzi dumę!

(3) When we examine closely, we will find that Humility is dependent both on thought and deed. For at first, a person needs to become humble in his thoughts and only afterwards, can he conduct himself in the ways of the Humble.

(4) This is because, if he is not yet humble in his thoughts and he wishes to be humble in his deeds, he will only become as one of the deceitful and evil "humble" men we mentioned earlier (ch.11), who belong to the class of hypocrites, the worst kind of evil men to be found in the world. Let us now explain these divisions.

(5) Humility in thought is for a person to contemplate and come to realize as truth that he is undeserving of praise and honor, and all the more so [unworthy] of being elevated over his fellow men. This is due to what he lacks and also to what [good] he has actually attained.

(7) That which most brings a person to pride and arrogance is wisdom. For wisdom is a quality in a man himself, in his most noble faculty, namely, his intellect.

¹ I odszedł Dawid stamtąd, i schronił się w jaskini Adullam. A gdy usłyszeli o tym jego bracia wraz z całą rodziną jego ojca, przybyli tam do niego. ² I zgromadzili się wokół niego wszyscy ludzie uciśnieni i wszyscy zadłużeni oraz wszyscy rozgoryczeni, a on został ich przywódcą. Tak znalazło się przy nim około czterystu mężów.

Rabin Azulaj

Chociaż oni zgromadzili do niego, nie mianował się tak dużó jak król itd, zamiast, został tylko 'minister', mały lider...(niemnej jednak już został mianował na król przez samuelem!)

Za kim to wyruszył w pole król izraelski, kogóż to ścigasz? Psa zdechłego, pchłę jakąś?

¹⁰ I rzekł jeszcze Dawid: Jako żyje Pan, że tylko On, Pan go ugodzi; albo nadejdzie jego dzień i umrze, albo wyruszy na wojnę i zginie. ¹¹ Niech mnie Bóg zachowa, abym miał podnieść rękę swoją na pomazańca Pańskiego; toteż weź włócznię, która jest u jego głowy, i dzbanek na wodę i odejdźmy. ¹² I zabrał Dawid włócznię i dzbanek na wodę, które były u głowy Saula, i odeszli, nikt zaś tego nie widział ani nie zauważył, ani się nie obudził, wszyscy bowiem spali, gdyż twardy sen od Pana spadł na nich.

²⁰ Niech tedy nie spłynie moja krew na ziemię z dała od oblicza Pańskiego; wyruszył bowiem król izraelski, aby tropić pchłę jakąś, tak jak się goni za kuropatwą po górach,

¹⁴ Tańczył też Dawid z całej siły przed Panem, odziany zaś był w lniany efod. ¹⁵ I sprowadził Dawid wraz z całym domem Izraela Skrzynię Pana wśród okrzyków i donośnego trąbienia. ¹⁶ A gdy Skrzynia Pańska dotarła do Miasta Dawida, Michal, córka Saula, wyjrzała przez okno i widziała, że król Dawid skakał i tańczył przed Panem, i wzgardziła nim w swoim sercu. ¹⁷ Tak więc sprowadzili Skrzynię Pańską i ustawili ją w miejscu dla niej przeznaczonym, w środku namiotu, który Dawid kazał dla niej rozpiąć, i złożył Dawid przed Panem ofiary całopalne i ofiary pojednania. ¹⁸ A gdy Dawid dokończył składania ofiar całopalnych i ofiar pojednania, pobłogosławił lud w imieniu Pana Zastępów. ¹⁹ I kazał rozdzielić między cały lud, między całe pospólstwo izraelskie. każdemu mężczyźnie i każdej kobiecie po jednym bochenku chleba, po kawałku mięsa i po jednym placku rodzynkowym, po czym cały lud rozszedł się, każdy do swojego domu. ²⁰ Gdy Dawid powrócił do domu, aby pobłogosławić swój dom, wyszła na jego spotkanie Michal, córka Saula, i rzekła: Jakże wspaniale zachował się dziś król izraelski, który obnażył się dzisiaj na oczach niewolnic swoich wojowników, jak obnaża się chyba tylko jakiś lekkoduch. ²¹ A Dawid rzekł do Michal: To przed Panem tańczyłem, przed Panem, który wybrał raczej mnie niż twojego ojca i niż cały jego dom, aby ustanowić mnie księciem nad ludem Pańskim, ²² A choćbym jeszcze bardziej się poniżył niż tym razem i stał się w twoich oczach godnym pogardy, to jednak u tych niewolnic, o których mówiłaś, będę poważany.

¹ Gdy zaś Dawid zszedł nieco ze szczytu góry, oto wyszedł naprzeciw niego Syba, sługa Mefiboszeta, z parą osiodłanych osłów, a na nich dwieście chlebów, sto kiści rodzynków, sto świeżych owoców i łagiew wina. ² I rzekł król do Syby: Na co to masz? A Syba odpowiedział: Osły należą do domu królewskiego i są przeznaczone do jazdy, chleb i owoce zaś do jedzenia dla służby, a wino do picia, gdy będą znużeni na pustyni. ³ A król zapytał: A gdzież jest syn twojego pana? Syba odpowiedział królowi: Oto pozostał w Jeruzalemie, pomyślał sobie bowiem: Teraz zwróci mi dom izraelski królestwo mojego ojca. ⁴ Wtedy król rzekł do Syby: Twoje będzie wszystko, co było własnością Mefiboszeta. A Syba odpowiedział: Pokłon ci oddaję; obym i nadal znajdował łaskę w twoich oczach, mój panie, królu! ⁵ A gdy król Dawid przybył do Bachurim, oto wyszedł stamtąd pewien człowiek z rodziny Saula imieniem Szymei, syn Gery; ten, wyszedłszy stamtąd, ciągle złorzeczył. ⁶ Obrzucał też Dawida i wszystkie sługi króla Dawida kamieniami, chociaż cały orszak zbrojnych i wszyscy rycerze szli po jego prawej i lewej stronie. ⁷ Tak zaś wołał Szymei, złorzecząc: Precz, precz, mężu krwią splamiony, nikczemniku! ⁸ Sprowadził Pan na ciebie wszystką krew domu Saula, w miejsce którego ty zostałeś królem, i oddał Pan królestwo w rękę Absaloma, twojego syna! I oto jesteś w niedoli, którą ściągnąłeś na siebie, gdyż jesteś mężem splamionym krwią. ⁹ Wtedy rzekł Abiszaj, syn Serui, do króla: Dlaczego ten zdechły pies ośmiela się złorzeczyć mojemu panu, królowi? Pozwól, że podejdę do niego i utnę mu głowę!
¹⁰ Lecz król odpowiedział: Co wam do tego, synowie Serui? Niech złorzeczy, gdyż to Pan nakazał mu: Złorzecz Dawidowi! W takim razie zaś któż może rzec: Dlaczego to czynisz?
¹¹ Powiedział jeszcze Dawid do Abiszaja i do wszystkich swoich sług: Jeżeli własny mój syn, który wyszedł z mojego łona, nastaje na moje życie, to cóż dopiero ten Beniaminita? Zaniechajcie go, niech złorzeczy, gdyż Pan mu tak nakazał. ¹² Może Pan wejrzy na moją nędzę i przywróci mi szczęście w zamian za jego dzisiejsze złorzeczenie. ¹³ I ruszył Dawid ze swoim orszakiem w dalszą drogę; lecz Szymei szedł zboczem gór opodal niego, ustawicznie złorzecząc i obrzucając go z boku kamieniami i gliną.

¹ Dawidowy. Błogosławiony Pan, skała moja! On zaprawia ręce moje do walki, Palce moje do boju! Tylko Bóg wygrał
² Łaska moja i twierdza moja, Obrona moja i wybawca mój, Tarcza moja i ucieczka moja; On mi poddaje narody. jego naród który nie go akseptował i inne narody.
³ Panie, czymże jest człowiek, że nań baczysz, I syn człowieczy, że o nim myślisz, pytanie, i odpowiesz jest...
⁴ Człowiek podobny jest do tchnienia, Dni jego są jak cień, co mija, Bez Boga nie mam wartość
⁵ Panie, nachyl niebiosa twoje i zstąp; Dotknij gór, niech zadymią! (jak w Góra sinaj objawienie)
⁶ Zabłyśnij błyskawicą, a rozprosz ich, Wypuść strzały swoje i spraw wśród nich zamieszanie!
⁷ Wyciągnij rękę swą z wysokości, Wybaw mnie i ratuj z wód wielkich, z ręki cudzoziemców,
⁸ Których usta mówią kłamstwo, A prawica ich jest prawicą zdradliwą.
⁹ Boże, zaśpiewam ci nową pieśń, Na harfie dziesięciostrunnej zagram ci.
¹⁰ Ty dajesz królom zwycięstwo; Dawida, sługę swego, wybawiłeś od miecza srogiego.
¹¹ Wybaw mnie i ratuj z ręki cudzoziemców, Których usta mówią kłamstwo, A prawica ich jest prawicą zdradliwą,
¹² Niech synowie nasi będą jak rośliny Dobrze wyrośnięte w młodości swojej, A córki nasze jak kolumny wyciosane Zdobiące świątynię!
¹³ Spichlerze nasze niech będą pełne, Zaopatrzone we wszelkie płody. Owce nasze niech rodzą tysiące, Niech rodzą dziesięć tysięcy na naszych polach!
¹⁴ Bydło nasze niech będzie ciężarne, Bez szkód i strat, I niech nie będzie narzekań na ulicach naszych!
¹⁵ Błogosławiony lud, któremu tak się powodzi, Błogosławiony lud, którego Bogiem jest Pan!

¹ Przewodnikowi chóru. Na nutę: "Łania w czasie zorzy porannej..." Psalm Dawidowy.
² Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił...? Czemuś tak daleki od wybawienia mego, od słów krzyku mojego?
³ Boże mój! Wołam co dnia, a nie odpowiadasz, I w nocy, a nie mam spokoju.
⁴ A przecież Ty jesteś święty, Przebywasz w chwałach Izraela.
⁵ Tobie ufali ojcowie nasi, Ufali i wybawiłeś ich.
⁶ Do ciebie wołali i ratowałeś ich, Tobie zaufali i nie zawiedli się,
⁷ Ale ja jestem robakiem, nie człowiekiem, Hańbą ludzi i wzgardą pospólstwa.
⁸ Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, Wykrzywiają wargi, potrząsają głową;
⁹ Zaufał Panu, niechże go ratuje! Niech go wybawi, skoro go miłuje!...
¹⁰ Tyś mnie wydobył z łona, Uczyniłeś mnie bezpiecznym u piersi matki mojej.
¹¹ Na ciebie byłem zdany od urodzenia. Ty byłeś Bogiem moim od łona matki mojej.
¹² Nie oddalaj się ode mnie, bo niedola bliska, Bo nie ma nikogo, kto by pomógł!
¹³ Otoczyło umie mnóstwo cielców, Obległy mnie byki Baszanu...
¹⁴ Rozwarły na mnie swą paszczę Jak lew, co szarpie i ryczy.
¹⁵ Rozlałem się jak woda I rozłączyły się wszystkie kości moje. Serce moje stało się jak wosk, Roztopiło się we wnętrzu moim.
¹⁶ Siła moja wyschła jak skorupa, A język mój przylgnął do podniebienia mego I położyłeś mnie w prochu śmierci.
¹⁷ Oto psy otoczyły mnie, Osaczyła mnie gromada złośników, Przebodli ręce i nogi moje.
¹⁸ Mogę policzyć wszystkie kości moje... Oni przyglądają się, sycą się mym widokiem.
¹⁹ Między siebie dzielą szaty moje I o suknię moją los rzucają.
²⁰ Ty zaś, Panie, nie oddalaj się! Mocy moja, pośpiesz mi z pomocą!
²¹ Ocal duszę moją od miecza, Z psich łap jedyne dobro moje!
²² Wybaw mnie z paszczy lwa I od rogów bawołów... Ty odpowiedziałeś mi!
²³ Będę opowiadał imię twoje braciom moim, Będę cię chwalił pośród zgromadzenia.
²⁴ Wy, którzy się boicie Pana, chwalcie go! Wysławiajcie go wszyscy potomkowie Jakuba! Bójcie się go wszyscy potomkowie Izraela!
²⁵ Gdyż nie wzgardził i nie brzydził się nędzą ubogiego Ani nie ukrył przed nim oblicza swego, Lecz gdy wołał do niego, wysłuchał go...
²⁶ Od ciebie pochodzi moja pieśń pochwalna w wielkim zgromadzeniu. Śluby moje spełnię wobec tych, którzy się ciebie boją.
²⁷ Ubodzy jeść będą i nasycą się. Będą chwalić Pana ci, którzy go szukają... Niech serce wasze ożyje na zawsze!
²⁸ Wspomną i nawrócą się do Pana Wszystkie krańce ziemi, I pokłonią się przed nim wszystkie rodziny pogan.
²⁹ Bo do Pana należy królestwo, On panuje nad narodami.
³⁰ Tylko jemu oddawać będą cześć wszyscy możni ziemi, Padną przed nim na kolana wszyscy, którzy się w proch obracają, I nie mogą utrzymać się przy życiu.
³¹ Potomstwo będzie mu służyć, Będzie opowiadać o Panu przyszłemu pokoleniu.
³² Przyjdą i ogłaszać będą sprawiedliwość jego Ludowi, który się urodzi, gdyż tak uczynił.