אַחֲבָא, אַחְבָּא m. (contr. of אחי אבא) father’s brother, uncle. Targ. Jer. XXXII, 7 אַחֲבוּךְ thy uncle. Targ. O. Lev. X, 4 (Ms. I a. III אח אבוהי; Targ. Y. חביבא q. v.); a. e. Yeb. 21ᵇ Ar. s. v. בי אחבא (ed. בי דודי).